ପ୍ରକୃତରେ ପ୍ରଭୁ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ଆଖି ଏତେ ବଡ଼, ଗୋଲ ଏବଂ ଅପଲକ କାହିଁକି ?

ବୈଷ୍ଣବ ଭକ୍ତି ପରମ୍ପରାରେ ଏହା ପଛରେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ କାହାଣୀ ପ୍ରଚଳିତ ଅଛି।

ଦ୍ୱାରକାରେ ଥିବା ସମୟରେ ରୁକ୍ମିଣୀ ଓ ଅନ୍ୟ ରାଣୀମାନେ ମାତା ରୋହିଣୀଙ୍କୁ ବୃନ୍ଦାବନରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ଗୋପୀମାନଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ପ୍ରେମଲୀଳା ଶୁଣାଇବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। 

ପ୍ରଥମେ ମାତା ରୋହିଣୀ ସଂକୋଚ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ବାରମ୍ବାର ଅନୁରୋଧରେ ରାଜି ହେଲେ।

କାହାଣୀ ଆରମ୍ଭ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ସେ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ଦ୍ୱାରରେ ପ୍ରହରୀ ଭାବେ ଠିଆ କରାଇଦେଲେ, ଯେପରି ଏହି ଗୋପନୀୟ ଓ ପରମ ପବିତ୍ର ପ୍ରେମଲୀଳା ଅନ୍ୟ କେହି ଶୁଣିପାରିବେ ନାହିଁ।

ଠିକ୍ ସେହି ସମୟରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ରାଜକାର୍ଯ୍ୟ ଶେଷ କରି ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। 

ସୁଭଦ୍ରା ମାତାଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ସେମାନଙ୍କୁ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଦେଲେ ନାହିଁ। ତେଣୁ ତିନିଜଣ ବାହାରେ ଠିଆ ହୋଇ ଭିତରୁ ଆସୁଥିବା ପ୍ରେମକାହାଣୀକୁ ଏକାଗ୍ରଚିତ୍ତରେ ଶୁଣିବାକୁ ଲାଗିଲେ।

ମାତା ରୋହିଣୀ ଯେତେବେଳେ ଗୋପୀମାନଙ୍କ ନିଷ୍କାମ, ନିଃସ୍ୱାର୍ଥ ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରେମର ବର୍ଣ୍ଣନା କରୁଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ 'ମହାଭାବ'ରେ ଲୀନ ହୋଇଗଲେ। 

ପ୍ରେମର ତୀବ୍ର ଆବେଗରେ ତାଙ୍କ ଶରୀର ସଂକୁଚିତ ହେଲା, ହାତ-ଗୋଡ଼ ଶିଥିଳ ହୋଇଗଲା, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଆଖି ଅପାର ଆନନ୍ଦ ଓ ପ୍ରେମରେ ବିସ୍ତୃତ ହୋଇଉଠିଲା। 

ବଳରାମ ଓ ସୁଭଦ୍ରା ମଧ୍ୟ ସେହି ଦିବ୍ୟ ପ୍ରେମରେ ଲୀନ ହୋଇ ସମାନ ଭାବାବସ୍ଥାରେ ପହଞ୍ଚିଗଲେ।

ଏହି ସମୟରେ ଦେବର୍ଷି ନାରଦ ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚି ଏହି ଅପୂର୍ବ ଦିବ୍ୟ ରୂପର ଦର୍ଶନ କଲେ। ସେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ—

"ହେ ପ୍ରଭୁ! ଆପଣଙ୍କ ଏହି ପ୍ରେମମୟ ଦିବ୍ୟ ରୂପ କଳିଯୁଗର ସମସ୍ତ ଜୀବଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ଦିଅନ୍ତୁ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କ ପରମ ପ୍ରେମର ଅନୁଭୂତି କରି ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିପାରିବେ।"

ପ୍ରଭୁ ହସି କହିଲେ—

"ନାରଦ! କଳିଯୁଗରେ ମୁଁ 'ଜଗନ୍ନାଥ' ନାମରେ ଉତ୍କଳ ଭୂମିର ଶ୍ରୀକ୍ଷେତ୍ର ପୁରୀରେ ବଳଭଦ୍ର ଓ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ସହିତ ଏହି ପ୍ରେମମୟ ରୂପରେ ବିରାଜମାନ ହେବି।"

ସେଥିପାଇଁ ଶ୍ରୀମନ୍ଦିରରେ ବିରାଜିତ ପ୍ରଭୁ ଜଗନ୍ନାଥ, ବଳଭଦ୍ର ଓ ମା' ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ବଡ଼, ଗୋଲ ଏବଂ ଅପଲକ ଚକ୍ଷୁକୁ ଭକ୍ତମାନେ ପରମ ପ୍ରେମ, କରୁଣା ଓ ମହାଭାବର ପ୍ରତୀକ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି।

ଟିପ୍ପଣୀ: ଏହି କାହାଣୀ ବୈଷ୍ଣବ ଭକ୍ତି ପରମ୍ପରାରେ ପ୍ରଚଳିତ ଏକ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଆଖ୍ୟାନ। ଏହାକୁ ଭକ୍ତିମୂଳକ ପରମ୍ପରାର ଅଂଶ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ।