ପୁରୁଷ ଦିବସର ପ୍ରାସଙ୍ଗିକତା...
ପୁରୁଷ: ନିରବ ସଂଘର୍ଷର ନାୟକ, ପରିବାରର ଅଦୃଶ୍ୟ ଆଲୋକ
ପୁରୁଷ ଲୁଚିକି କାନ୍ଦେ, ନିରବରେ ସବୁ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କରେ। ନିଜ ଲୁହକୁ ଲୁଚାଇ ପରିବାର ମୁହଁରେ ହସ ଫୁଟାଏ।
ଆମେ ଭାରତକୁ ପୁରୁଷପ୍ରଧାନ ସମାଜ ବୋଲି କହୁ, କିନ୍ତୁ ଏହି ସମାଜର ପ୍ରତ୍ୟେକ ପୁରୁଷର ଜୀବନ କ'ଣ ସୁଖମୟ?
ଘରର ମୁରବି ଭାବରେ ସେ ପରିବାରର ଦାୟିତ୍ୱ, ସନ୍ତାନଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟତ, ପିତାମାତାଙ୍କ ଆଶା ଓ ଅସଂଖ୍ୟ ଚିନ୍ତାକୁ ନିଜ କାନ୍ଧରେ ବୋହି ଚାଲେ।
ନିଜ ଦୁଃଖକୁ ଭୁଲି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଖୁସି ପାଇଁ ବଞ୍ଚେ। କାରଣ ସମାଜ ତାକୁ ଶିଖାଇଛି—ପୁରୁଷ କାନ୍ଦେ ନାହିଁ, ସବୁ ପରିସ୍ଥିତିରେ ଦୃଢ଼ ରହେ।
ପୁରାଣ ଯୁଗରେ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ତ୍ୟାଗ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ନୀତି ଓ ଜ୍ଞାନ, ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଏବଂ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଦାନବୀରତା ପୁରୁଷତ୍ୱର ଆଦର୍ଶ ଥିଲା।
ଆଧୁନିକ ଯୁଗରେ ମଧ୍ୟ ପୁରୁଷ ନିଜ ପରିବାର ପାଇଁ ଅନେକ ଅଦୃଶ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧ ଲଢ଼ୁଛି। ବାହାରେ ହସୁଛି, ଭିତରେ ଭାଙ୍ଗୁଛି; ନିଜ ଇଚ୍ଛାକୁ ଚାପି ରଖି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନ ପୂରଣ କରୁଛି।
ଆଜି କିଛି ପୁରୁଷ ନିଜର ଅସହାୟତା, ମାନସିକ ଯନ୍ତ୍ରଣା, ପାରିବାରିକ ଅଶାନ୍ତି ଓ ସାମାଜିକ ଚାପ ମଧ୍ୟରେ ନିରବରେ ଲଢ଼ୁଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ଲୁହ ଦେଖିବାକୁ କେହି ନାହାନ୍ତି, ମନର କଥା ଶୁଣିବାକୁ ମଧ୍ୟ କେହି ନାହାନ୍ତି। ପୁରୁଷ ବିନା ମଧ୍ୟ ଘର ଅନ୍ଧାର; କାରଣ ଘର କେବଳ କାନ୍ଥ ଓ ଛାତରେ ଗଢ଼ା ହୁଏ ନାହିଁ, ଏହା ଦାୟିତ୍ୱ, ତ୍ୟାଗ ଓ ସମ୍ପର୍କରେ ଗଢ଼ା।
ନାରୀଙ୍କ ସମ୍ମାନ ଓ ଅଧିକାର ଯେପରି ଜରୁରୀ, ପୁରୁଷଙ୍କ ଭାବନା, ମର୍ଯ୍ୟାଦା ଓ ନ୍ୟାୟସଙ୍ଗତ ଅଧିକାର ମଧ୍ୟ ସେତିକି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ। ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀ ପରସ୍ପରର ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ନୁହନ୍ତି, ପରିବାର ଓ ସମାଜର ଦୁଇଟି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସ୍ତମ୍ଭ।
ଆସନ୍ତୁ, ପୁରୁଷକୁ କେବଳ ଦାୟିତ୍ୱର ଭାର ଦେବା ନାହିଁ; ତାଙ୍କୁ ଭଲପାଇବା, ବୁଝିବା ଓ ସମ୍ମାନ ଦେବା।
କାରଣ ପୁରୁଷ ମଧ୍ୟ ମଣିଷ, ତାଙ୍କର ମଧ୍ୟ ହୃଦୟ ଅଛି, ଭାବନା ଅଛି ଓ ଲୁହ ଅଛି।
ପୁରୁଷର ଶକ୍ତି ତା'ର ନିରବତାରେ ନୁହେଁ, ତା'ର ତ୍ୟାଗ, ଦାୟିତ୍ୱବୋଧ ଓ ମାନବିକତାରେ ରହିଛି।