ନାନା ପାଟେକରଙ୍କ  ବିୟୋଗରେ  କିଛି ସାଉଁଟା ଫଟୋ ଓ ସ୍ମୃତି...

ସଂଳାପ ପରିବେଷଣ, ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି ଓ ଅଭିନୟରେ ସେ ନିଜସ୍ୱ ଏକ ଶୈଳୀ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ। 

ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଭିନୟ ଅନେକ ସମୟରେ ସମାଜର ବିବେକକୁ ଦୋହଲାଇ ଦେଇଥିଲା ଏବଂ ଲୋକଙ୍କୁ ଅନ୍ୟାୟ, ବିଭେଦ, ହିଂସା ଓ ମାନବୀୟ ଯନ୍ତ୍ରଣା ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରିଥିଲା।
ତାଙ୍କର ଅଭିନୟ କେବଳ ମନୋରଞ୍ଜନ ମଧ୍ୟରେ ସୀମିତ ନଥିଲା। ତାଙ୍କର ଅନେକ ଚରିତ୍ର ଓ ଅଭିନୟରେ ଗଭୀର ସାମାଜିକ ବାର୍ତ୍ତା ରହିଥିଲା। 

ତୀବ୍ର ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ସଂଳାପ ପରିବେଷଣ ମାଧ୍ୟମରେ ସେ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରର ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତକୁ ସମାଜ ପାଇଁ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନରେ ପରିଣତ କରିପାରୁଥିଲେ। 

ମାନବୀୟ ଭାବନା, କ୍ରୋଧ, ଯନ୍ତ୍ରଣା ଓ ସାମାଜିକ ବିରୋଧାଭାସକୁ ସେ ଏପରି ଭାବେ ପ୍ରକାଶ କରୁଥିଲେ ଯେ ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ରଗୁଡ଼ିକରେ ଏକ ଅସାଧାରଣ ଗଭୀରତା ଓ ବାସ୍ତବତା ପ୍ରକାଶ ପାଉଥିଲା।

ତାଙ୍କର ସ୍ମରଣୀୟ ଅଭିନୟ ସହ ଜଡ଼ିତ ଅନେକ ବାର୍ତ୍ତା ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସନ୍ଦେଶ ହେଉଛି—ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ମଧ୍ୟରେ ଘୃଣା ସୃଷ୍ଟି କଲେ ମଧ୍ୟ ମାନବତାର ମୌଳିକ ସତ୍ୟକୁ ବଦଳାଯାଇପାରେ ନାହିଁ; ମଣିଷର ରକ୍ତର ରଙ୍ଗ ସମାନ। 

ଏପରି ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରର ସୀମା ଅତିକ୍ରମ କରି ମାନବତା, ସାମ୍ପ୍ରଦାୟିକ ସମ୍ପ୍ରୀତି ଓ ଭାଇଚାରାର ଏକ ଗଭୀର ବାର୍ତ୍ତା ପ୍ରଦାନ କରିଥିଲା।

ନାନା ପାଟେକରଙ୍କ ଅବଦାନ କେବଳ ଅଭିନୟରେ ସୀମିତ ନଥିଲା। 
ଦର୍ଶକଙ୍କୁ ଅନୁଭବ କରାଇବା, ଚିନ୍ତା କରାଇବା ଓ ପ୍ରଶ୍ନ କରାଇବାର ଏକ ବିରଳ କ୍ଷମତା ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଥିଲା। 
ଏହା ହିଁ ଜଣେ ପ୍ରକୃତ କଳାକାରଙ୍କ ପରିଚୟ—କେବଳ ଲୋକଙ୍କୁ ମନୋରଞ୍ଜନ କରିବା ନୁହେଁ, ବରଂ ସେମାନଙ୍କ ମନ ଓ ବିବେକରେ କିଛି ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଛାପ ଛାଡ଼ିଯିବା।

ଜଣେ କଳାକାର ଭୌତିକ ଦୁନିଆ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯାଇପାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତ ସୃଜନଶୀଳତା କେବେ ମରେ ନାହିଁ। 

ସେ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିବା ଚରିତ୍ର, ପରିବେଷଣ କରିଥିବା ଅଭିନୟ, ଜାଗ୍ରତ କରିଥିବା ଭାବନା ଏବଂ ପରବର୍ତ୍ତୀ ପିଢ଼ିର ମନରେ ରୋପି ଯାଇଥିବା ଚିନ୍ତା ମାଧ୍ୟମରେ ସେ ବଞ୍ଚି ରହନ୍ତି।

ତେଣୁ ନାନା ପାଟେକରଙ୍କ ବିଦାୟ କେବଳ ଜଣେ ଅଭିନେତାଙ୍କୁ ହରାଇବା ନୁହେଁ; ଏହା ଭାରତୀୟ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଜଗତର ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ସୃଜନଶୀଳ ସ୍ୱରକୁ ହରାଇବା।

ତାଙ୍କର ସୃଜନଶୀଳ ଉତ୍ତରାଧିକାର ପିଢ଼ି ପରେ ପିଢ଼ିକୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଉ ଏବଂ ଏହି କଠିନ ସମୟରେ ତାଙ୍କ ଶୋକସନ୍ତପ୍ତ ପରିବାରକୁ ଈଶ୍ୱର ଶକ୍ତି ଓ ସାନ୍ତ୍ୱନା ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତୁ।